Στοιχεία σοκ για την εγκληματικότητα από την ΕΛ.ΑΣ!

Οι έμποροι του ξενοφοβίας και του ρατσισμού,ξεβρακώνονται από τα επίσημα στοιχεία της αστυνομίας,σχετικά με το ποιοι προκαλούν την εγκληματικότητα.

Εδώ ο σύνδεσμος στην σελίδα της ΕΛ.ΑΣ.

Είναι οι χρυσαυγίτες αντισυστημικοί;

Εδώ και καιρό η ναζιστική συμμορία που ετοιμάζεται να θρονιαστεί στα κοινοβουλευτικά έδρανα,παρουσιάζει εαυτόν σαν τη μόνη αντισυστημική δύναμη που αποτελεί κίνδυνο για τους κυρίαρχους.

Η δολοφονική της δράση είναι γνωστή.Η φραστική τους μετάλλαξη τους από τον παγανισμό και το ναζισμό προς την ορθοδοξία και τον πατριωτισμό,επίσης.Αυτό που τους ενοχλεί ακόμα περισσότερο είναι ότι αποτελούν οι ίδιοι κομμάτι των μηχανισμών του κράτους.

Οι πολέμιοι του συστήματος δεν είναι τίποτα άλλο από δραστήριους υπαλλήλους της ΕΥΠ...

O διευθυντής ειδήσεων του MEGA σε μεγάλα κέφια

Θόδωρος Πάγκαλος:

Ένα λαμπρό πνεύμα με τάσεις αυτοκαταστροφής

Με τον Θόδωρο Πάγκαλο δεν με συνδέει προσωπική φιλία ούτε με χωρίζει αμοιβαία αντιπάθεια,   συνεπώς ό,τι γράφω δεν αποτελεί προϊόν φόρτισης -θετικής ή αρνητικής.

Τον γνωρίζω 25 χρόνια και είναι σαν να τον ξέρω άλλα τόσα.

Χαρισματικός, βαθιά καλλιεργημένος, με ανοιχτούς ορίζοντες, ζυμωμένος στα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα ήδη από την εφηβεία του, θεωρώ ότι κόσμησε τη Βουλή από το 1981 -όταν εξελέγη για πρώτη φορά- φέρνοντας στην πολιτική ένα καλοδεχούμενο αεράκι αριστερού κοσμοπολιτισμού.

Στους Λαμπράκηδες ως νεολαίος, στον γαλλικό Μάη ως φοιτητής, στο ΚΚΕ ως στέλεχος που διαφώνησε νωρίς και αποχώρησε, στο ΠΑΣΟΚ ως βουλευτής, υπουργός και, τελικά, ως εκλεκτός του Ανδρέα Παπανδρέου για την ηγεσία!

Ήταν κοινό μυστικό για όσους παρακολουθούσαμε το πολιτικό παρασκήνιο της εποχής ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου, μετά την ασθένεια του Γιώργου Γεννηματά -του βέβαιου έως τότε διαδόχου του- τον όρισε υποψήφιο δήμαρχο της Αθήνας το 1994, με σκοπό να του δώσει ώθηση για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.

Έμενε μόνο μιά μικρή «λεπτομέρεια»: να κερδίσει τον δήμο. Πράγμα που φαινόταν πολύ εύκολο για έναν σοσιαλδημοκράτη με μεγάλη διείσδυση στην Αριστερά, υψηλή δημοτικότητα στο εσωτερικό και σημαντική αναγνώριση στο εξωτερικό, ο οποίος επιπλέον είχε απέναντί του έναν παντελώς άγνωστο αντίπαλο, «κάποιον» διπλωμάτη ονόματι Δημήτρη Αβραμόπουλο.

Η ιστορία είναι γνωστή. Ο Πάγκαλος πρόλαβε, σε ελάχιστο διάστημα, να αναδείξει όλα τα μειονεκτήματά του και να εξαφανίσει όλες τις αρετές του. Στον Αβραμόπουλο δεν δόθηκε χρόνος να κάνει απολύτως τίποτα. Είχε αναλάβει τα πάντα η αυτοκαταστροφική μανία του αντιπάλου του, ο οποίος «κάηκε» στο ζέσταμα -πριν καν αρχίσει ο αγώνας -καίγοντας μαζί με τη δημαρχία και τις φιλοδοξίες του για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.

Ήταν η εποχή που κλώτσαγε την καρδάρα όπου την έβρισκε. Ήταν ο καιρός που όλοι μαθαίναμε ότι μπορούσε ο ίδιος να γίνει θανάσιμος εχθρός του εαυτού του.

Χαρακτήριζε τη Γερμανία «γίγαντα με μυαλό νάνου» και υποχρεωνόταν, στη συνέχεια, να ζητήσει δημόσια συγνώμη, δημιουργούσε πρόβλημα με τον υπουργό Εξωτερικών της Ιταλίας, Ντε Μικέλις, μιλούσε χλευαστικά για τον Λαλιώτη, αποκαλούσε «κύριο τίποτα» τον Αβραμόπουλο.

Ήταν αλαζονεία; Απώλεια του μέτρου; Έλλειψη ψυχραιμίας;

Λίγη σημασία έχει πια.

Το σημαντικό είναι ότι του δόθηκε μοναδική ευκαιρία, αλλά δεν κατάφερε να διανύσει την απόσταση που χωρίζει το πρώτο βιολί μιάς ορχήστρας απ’ τον διευθυντή της.

Έτσι, αναγκάστηκε να υποστείλει τη σημαία των φιλοδοξιών του και να παραχωρήσει την πρωτοκαθεδρία για την ηγεσία στον Κώστα Σημίτη και, στη συνέχεια, στον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος τον είχε δημοσίως αποδοκιμάσει για τους ασυλλόγιστους χειρισμούς του στην υπόθεση Οτσαλάν. Στήριξε τον Γιώργο δύσθυμα. Ειδικά το 2007 το έκανε μόνο όταν πείστηκε πως δεν υπήρχε δυνατότητα τρίτης -πέραν του Βενιζέλου -αξιόμαχης υποψηφιότητας.

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Ο Παπανδρέου, το 2009, του έδωσε την τιμητική θέση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης χωρίς δυνατότητα νομοθετικής πρωτοβουλίας και χωρίς ρητή αναφορά ότι τον αναπληρώνει στην πρωθυπουργία – ουσιαστικά τον αποστράτευσε, δηλαδή.

Ακολούθησαν διάφοροι αφορισμοί, όπως το μνημειώδες «μαζί τα φάγαμε», που -παρά τα «κουρέλια» αλήθειας που περιείχε -έστειλε στα «κεραμίδια» όσους δεν τα φάγανε, αλλά έβλεπαν πολιτικούς μαζί με κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες να τα τρώνε κανονικά επί πολλά χρόνια!

Όλα αυτά, όμως, ανήκουν πλέον στην ιστορία.

Ιστορία, που θα συνδέσει την πολύχρονη παρουσία του Θόδωρου Πάγκαλου στην πολιτική, με τη σημαντικότερη στιγμή του Ελληνισμού τα τελευταία πενήντα χρόνια. Την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την οποία εμπνεύστηκε και υλοποίησε μαζί με τον αείμνηστο Γιάννο Κρανιδιώτη.

Είτε τον συμπαθείς είτε όχι δεν μπορείς να μην του αναγνωρίσεις ότι αφήνει σφραγίδα στα πολιτικά πράγματα.

Η ευφυία του, η Παιδεία του, το ταλέντο του, το ανυπότακτο πνεύμα του αποτέλεσαν ένα μεγάλο«συν» για την Ελλάδα της Μεταπολίτευσης…

Η αμετροέπεια και η κακή αίσθηση των δεδομένων, σε οριακές στιγμές, αποτέλεσαν το μεγάλο«μείον» για τον ίδιο. Το «μείον» που του στέρησε ό,τι όλα τα «συν» του προδιέγραφαν για εκείνον: την πρωθυπουργία!

Xρήστος Παναγόπουλος

*αναδημοσίευση από το aixmi.gr

Αφόρητα επίκαιρος

Eξαιτίας της οικονομικής στενότητας του κράτους,η Ιουλιανή μοναρχία ήταν εξαρτημένη από τη μεγαλοαστική τάξη και η εξάρτηση της αυτή ήταν η ανεξάντλητη πηγή όλο και μεγαλύτερης οικονομικής στενότητας.Ήταν αδύνατο να υποτάξει τη διοίκηση του κράτους στα συμφέροντα της παραγωγής της χώρας χωρίς να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό,χωρίς να εξισορροπήσει τις δαπάνες και τα έσοδα του κράτους.

Και πώς να το κάνει αυτό,χωρίς να περιορίσει τις κρατικές δαπάνες,προσβάλλοντας έτσι συμφέροντα που ήταν στηρίγματα της εξουσίας;Ή χωρίς να αλλάξει το φορολογικό σύστημα,μεταθέτοντας ένα σημαντικό μέρος του φορολογικού βάρους στους ώμους της μεγαλοαστικής τάξης;

Από την άλλη μεριά,το τμήμα της αστικής τάξης που κυβερνούσε και νομοθετούσε στη βουλή είχε άμεσο συμφέρον να χρεωθεί το κράτος.Το δημοσιονομικό έλλειμμα ήταν πραγματικά το κύριο αντικείμενο της κερδοσκοπίας και η κύρια πηγή πλουτισμού του.

Στο τέλος κάθε χρόνου,ένα νέο έλλειμμα.Μετά από τέσσερα ή πέντε χρόνια,ένα νέο δάνειο.Και κάθε νέο δάνειο πρόσφερε νέες ευκαιρίες στη χρηματιστική ολιγαρχία για να εξαπατήσει το κράτος,το οποίο κρατούσε τεχνητά στο χείλος της χρεοκοπίας.Έπρεπε,λοιπόν το κράτος να διαπραγματευτεί με τους τραπεζίτες με τους πλέον δυσμενείς όρους.

Κάθε νέο δάνειο πρόσφερε νέα ευκαιρία για τη λεηλάτηση του κοινού που είχε επενδύσει σε κρατικά ομόλογα με αποτέλεσμα την καταστροφή των μικροεπενδυτών και τον μυθικά γρήγορο πλουτισμό των μεγάλων,που είχαν πρόσβαση στα «μυστικά» του συστήματος.

Κάρλ Μάρξ

«Οι ταξικοί αγώνες στη Γαλλία 1848-1850»

Το πατριωτιλίκι πουλάει διάολε...

Στην Ελλάδα της κρίσης έχουν πέραση οι τιμωροί.Αυτοί που θα ξεκουκουλώσουν τους κουκουλωμένους,αυτοί που θα ξεβολέψουν τους βολεμένους,αυτοί που θα κρεμάσουν τους προδότες,αυτοί που θα ξεβρωμίσουν τον τόπο από τους λαθραίους βαρβάρους.

Οι πασόκοι,προσαρμοσμένοι στο στύλ του νέου αρχηγού το παίζουν αποφασιστικοί και άκαμπτοι.Ο Χρυσοχοίδης την (ξανά)είδε σερίφης και διαφημίζει πογκρόμ στο κέντρο της Αθήνας και στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών στην επαρχία.Η Φώφη ντύνεται Διαμαντοπούλου για το ρόλο της εκπροσώπου τύπου του κόμματος.Και μέσα σ'όλα ο Πάγκαλος αποστρατεύεται.

Ο Σαμαράς θυμήθηκε την οννεδίτικη γραμμή των αρχών του '90 και τζογάρει στο εθνικιστικό παραλήρημα διαμορφώνοντας ατζέντα για να παίξει μπάλα η Χρυσή Αυγή και το παρακράτος.

Και στη μέση;

Το ένα εκατομμύριο άνεργοι,οι νέοι που φεύγουν στο εξωτερικό μπας και δουν άσπρη μέρα,οι μετανάστες που αφού δούλεψαν την τελευταία δεκαετία για τα κέρδη του ελληνικού κεφαλαίου σήμερα αντιμετωπίζονται σαν η ρίζα του κακού.

Μήπως να αφήσουμε τα έθνη και να μιλήσουμε λίγο για τάξεις;

Ανήκωμεν εις την Δύσιν.Θα κάνομε την Αθήνα,Τέξας.Έξω οι Βάρβαροι.

Ο Βαγγέλης διδάσκει αυτογνωσία