Eξαιτίας της οικονομικής στενότητας του κράτους,η Ιουλιανή μοναρχία ήταν εξαρτημένη από τη μεγαλοαστική τάξη και η εξάρτηση της αυτή ήταν η ανεξάντλητη πηγή όλο και μεγαλύτερης οικονομικής στενότητας.Ήταν αδύνατο να υποτάξει τη διοίκηση του κράτους στα συμφέροντα της παραγωγής της χώρας χωρίς να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό,χωρίς να εξισορροπήσει τις δαπάνες και τα έσοδα του κράτους.
Και πώς να το κάνει αυτό,χωρίς να περιορίσει τις κρατικές δαπάνες,προσβάλλοντας έτσι συμφέροντα που ήταν στηρίγματα της εξουσίας;Ή χωρίς να αλλάξει το φορολογικό σύστημα,μεταθέτοντας ένα σημαντικό μέρος του φορολογικού βάρους στους ώμους της μεγαλοαστικής τάξης;
Από την άλλη μεριά,το τμήμα της αστικής τάξης που κυβερνούσε και νομοθετούσε στη βουλή είχε άμεσο συμφέρον να χρεωθεί το κράτος.Το δημοσιονομικό έλλειμμα ήταν πραγματικά το κύριο αντικείμενο της κερδοσκοπίας και η κύρια πηγή πλουτισμού του.
Στο τέλος κάθε χρόνου,ένα νέο έλλειμμα.Μετά από τέσσερα ή πέντε χρόνια,ένα νέο δάνειο.Και κάθε νέο δάνειο πρόσφερε νέες ευκαιρίες στη χρηματιστική ολιγαρχία για να εξαπατήσει το κράτος,το οποίο κρατούσε τεχνητά στο χείλος της χρεοκοπίας.Έπρεπε,λοιπόν το κράτος να διαπραγματευτεί με τους τραπεζίτες με τους πλέον δυσμενείς όρους.
Κάθε νέο δάνειο πρόσφερε νέα ευκαιρία για τη λεηλάτηση του κοινού που είχε επενδύσει σε κρατικά ομόλογα με αποτέλεσμα την καταστροφή των μικροεπενδυτών και τον μυθικά γρήγορο πλουτισμό των μεγάλων,που είχαν πρόσβαση στα «μυστικά» του συστήματος.
Κάρλ Μάρξ
«Οι ταξικοί αγώνες στη Γαλλία 1848-1850»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου